ทำไมน่ะ...?
ชีวิตคนเราย่อมมีอิสระ ย่อมมีชีวิตเปงของตัวเองกันทั้งนั้น
แต่แล้วทำไมกัน..?  ชีวิตของผมต้องอยู๋ในกฎตลอด
แม้แต่ทำผิดนิดเดียว  มันก็ไม่น่าจะให้อภัยแล้วใช่ไหม
มันก็แค่เรื่องเล็กน้อย  แต่ทำไมน่ะ...?
ทำเหมือนกันว่าผมไปฆ่าคนมายังไงยังงั้นน่ะ
มันร้ายแรงถึงขนาดนั้นเลยหรอ..?
มันเปงแค่ความบังเอิญตั้งหากล่ะ
ทำไมถึงไม่ถาม..?  ถึงไม่เข้าใจกันบ้างเลย...?
ฟังเหตุของผมกันบ้างก็ยังดี..?
เหงเปงอะไรกัน..?  ทำผิดก็ลงโทษ

อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกก
คนน่ะฟร่ะ   ไม่ใช่สิ่งของ
มีชีวิต มีหัวใจ มีความรู้สึกเหมือนกัน
รู้บ้างไหมว่ามันเจ็บปวดและทรมานมากแค่ไหน..?
คุณเคยจะรู้บ้างไหม..? ว่าไอการที่คุณทำแบบบนี้
ผมจะเจ็บมากแค่ไหนกับการที่คุณทำกะผม
ทั้งๆที่ในตัวของผมน่ะ ก็มีคุณอยู่เต็มตัว
ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะลืม จะไม่รัก
นี่!!!!~ มันอยู๋ข้างใน ในนี่
คุณคงไม่รู้หรอกว่าผมน่ะ รักคุณมากแค่ไหน
เจ็บปวดเมื่อได้เจอเค้าคนนั้น เจ็บเพราะคุณ
แต่ผมก็ไม่เคยโกธร ไม่เคยจะพูดอะไรให้คุณเสียใจ
แม้บ้างครั้งการกระทำของผมมันอาจจะบอก แต่ผม ขอโทษ
คุณช่วยกลับมาเปงเหมือนเดิม เหมือนที่ผ่านมาจะได้ไหม


ผมรักคุณ...

.